Nefessiz kalmak istedim,
haydi dursun dünya!
Birden, hayatımdaki herşey;
arabalar, göç eden kuşlar, yan apartmandan gelen müzik sesleri,
reklam panolarında arsızca dönen reklamlar,
oynak adımlarından yüzlerce hikaye çıkarttığım bulutlar dursun istedim.
Sen dur istedim.
Yüzünde her ne ifade vardıysa öylece dur.
Kendime söylemek istediğim her ne varsa gözlerine bakarak söyleyeyim herşeyi. Kendi hayal dünyamdan çıkıp , acı bir haykırışla tüm gerçekliğimi savurayim yüzünden yüzüme .
Anlatmak istediklerimi anlatabilseydim .
Ama yok. ne ileri sarabiliyorsun acıları ne de geri alabiliyorsun yaşanmışlıkları.
Şimdi’yi yazarken bile önceki satırlar geçmişte kalıyor çoktan.
Hazımsız zamanların, korkuların ve utançların şimdiye yansıması ne kadar kötü, neden geçmişte değiller, neden sakladım bunca zaman onları bilemiyorum.
Artık istemiyorum bedenimde, ruhumda… Yavaşça kabuk bağlamış bir nasır gibi düşsün kendiliğinden kendimle halledemediğim ne varsa
yansımasın bana sevgiyle bakan gözlerden.
Her ne değilsem öyleymişim gibi,
Her ne söylediysem tersiymiş gibi,
Her ne hissettiysem yanılmışım gibi
yapma,
olma ,
konuşma,
Kal dediğim halde
gitme!
