Bulutlar göğün üstünü örtmüş,

kurşun gibi ağır bir gün.

Her gün

güneşin batışını izleyememek

ne büyük bir kayıp

kahrolsun

kapitalist, konformist yaşamlar.

rüya

her sabah seni tanıdığımı unutup

her gece seni yeniden tanımak,

hem büyük bir yokluk

hem de acınası bir varlık.

emoji

Ölümlü narin elleri

geziniyordu klavyesinde

nerden lafa başlamalıydı,

bilmiyordu.

Ardından sadece 

emoji yapıp 

yolladı.

Z a m a n

duygularını 

ezip geçmişti.

Bensizlik
çok yalnız.

a

z

a

l

a

a

z

a

l

a

y

a

ş

a

m

a

k

.

.

.

Her şey dün gibi,
aradan çok zaman geçmiş.

DEDE KOKUSU

Tenine sinmiş dede kokusu
masumiyetini yitirdi
gözlerimi açtığımda.
Hatırlamak için
rüyalara
ihtiyacım mı
var.

Benzetme

Tıkanık lavabo ile

hayatın zorluklarını

aynı şekilde 

yaşamak.

UÇARI KADIN

Çocuksu,
uçarı bir kadın
şiirlerindeki imla hatalarını koruyan
kurallara göre yazmayan.


kocaman gülüşlü
durağan
bazen
başka biri.

kadın uçarı
karışık çorba gibi.

Bulutların tanık olduğu tatlı bir aşk şarkısı.

gül...

Gece vakti kayıp giden
yıldıza benzer
gülüşü üzülen
her insan.
Ninniler
çok hüzünlü anne
sen bana sadece gül.

Zach Sobiech / BULUTLAR

ABD'nin Minnesota eyaletinde yaşayan Zach Sobiech, uzun süre kalça ağrıları çekti ve ardından doktora başvurdu. İnceleme sonucunda ise gençlerde çok az görülen bir kemik kanseri türüne yakalandığı ortaya çıktı.

Çok sayıda operasyon ve kemoterapi gören Sobiech, kanseri yenemedi. Doktorlar ise genç müzisyene 3 ay ile 1 yıl arasında ömrü kaldığını söylediler. Bunun üzerine Sobiech, hayata veda şarkısı besteleyip Youtube'ta paylaştı. Bir anda büyük bir dinleyici kitlesine sahip oldu.

'Bulutlar' adlı şarkının sözleri ise şu şekilde: Yükseleceğiz ama ben biraz daha yukarıya uçacağım. Bulutlara ulaşacağız çünkü oradan manzara daha güzel. Burada canım. Çok uzun sürmeyecek...'

FANUS

sıcaktan fırsat bulamamış

yeni yetme rüzgar 

akşamüstü

kokunu getirdi burnuma

daha yeni söndürdüğüm sigaramın 

kül kokusuna inat.

unutmuşum nasıl koktuğunu

özlemeyi 

yalnızlığı.

evimdeyim

sardunyalarla dolu 

küçük balkonumda

kendi yarattığım

fanusta…

Her biri farklı 

yerden gelmiş

vitrindeki objelere

bakıyorum.

uzaklar beni çağırıyor. 

4 HECE

Görüşürüz,

aramızdaki en kısa mesafeye rağmen
uzak bir kelime.
İhtimallerle dolu
yankı bile yapmayan
cılız bir ses.

Sonunu defalarca tamamlamaya çalıştığın
yarım kalmış bir hikaye.

Gizli aşkını
dargınlığını
suskunluğunu
çaresizliğini
kimsesizliğini
büyük çığlıklarını
küçük susukunluğuna gömdüğün
4 heceli
bir bekleyiş.

Unuttum
ben senin nasıl biri olduğunu...

ŞİMDİ REKLAMLAR

Zayıflığı kabullenmez bu dünya

ne demişler bilirsiniz,

kontrolsüz güç güç değildir.

Zamanın 

senden çaldıkları ne ki;

çocuk da yaparsın kariyer de.

Yılların etkisi yüzüne yansırsa eğer

üzülme,

günde üç farklı krem 

yaşlanma etkilerini geciktirir

çünkü siz buna değersiniz.

Ruhun kirlenir zamanla

ama unutma

kirlenmek güzeldir.

Bu dünya

Kabullenmez seni olduğun gibi

hep

daha iyisi ol 

ister,

hep 

daha 

fazlası...

Biz daha iyisini yapana kadar şimdilik en iyisi bu

kabullenseniz iyi olur.

Haydi durma 

değiştir kendini.

hayallerine dokun,

hayatı kaçırma,

bu fırsat kaçmaz,

bir iyilk yap kendine,

hayat paylaşınca güzel,

kısacası

bu dünya sizin, onu iyi kullanın!

Bulutlar ülkesinden kuru topraklara indir beni.

UYUYAN GÜZELİN KELİMELERİ

Saçlarım
kahverengi,
parlak
uzun değil
kısa da değil.
yer yer kızıl parlamalı

o da güneşte.

Yatağa yattığımda
boyum
bir buçuk karış eksik.
İki kişilik yatağın
üç bölü biriyim
ve
yorganın yarısından fazlasına sarılıyorum.

Rüyamda seni görüyorum...

uyanamıyorum
uyansam da
uyuyorum,
ben uyuyan güzelim.


-----------------------


Ben uyuyan güzel değilim.
o güzelin kelimeleriyim.
Kötü bir büyücü tarafından
çalınan.


Ben,
hem
gerçek
hem
hayalim.
Duyguyum,
şarkıyım,
senin kaybolmuşluğunum,
sonu iyi biten bir masalın
baş kahramanıyım.

Yakışıklı prensin öpmesinden sonra
beden bulacak olanım.


Ben
uyuyan bir masalın
uykusuz kelimeleriyim.

içimde bir şeyler uyanıyor...
Bilinmeze bakışım
yakınlaşıyor,
sessizlik çok yalnız.

Gidenler,

geri dönüyor.

sana bir
mektup yazmak
isterdim,
zamansız oldu ölümün.

SOĞUK

Uzaktan gelen köpek sesleri,

ellerim

ayaklarım

dudaklarım

kelimelerim

nefesim 

kalbim 

s o ğ u k.

Bir şarkı söylüyor

içine kapanmış deniz.

yaklaşıyor köpekler,

kuma gömülü çizmelerim,

uzaklara olan özlemim

uzaktaki yakınlarım

yakındaki uzaklarım

geçmişim,

geleceğim

şu anım;

s o ğ u k...

Su üzerini örtüyor bulutsuz gökyüzünün,

kumun.

İçindeyim

içimde.

Giderek yaklaşıyor köpekler,

ç o k  s o ğ u k.

Parmaklarıma doğru
ilerliyor
sinsi düşman.
Bedenim onunla yaşamayı öğrenecek
z a m a n l a.
bu,
beni öldürüyor.

bulutların üstünde biz ikimiz.

bu da buluttan defter.

''Şiir, hayatla kurgunun tam da öpüştüğü yerde. Ama bunu kör kör gözüm parmağına yapmak da gerekmiyor. Çünkü yazılan şeylerle yazanın sonraki macerası ayrı. Yine de her şiir yazıldığında hayatla ilgili bazı şeylerin kanadığını biliyorum. Yazdıklarının hesabını en çok şairler vermek zorundalar galiba.''

LALE MÜDÜR- ANNE BEN BARBAR MIYIM?

Bazen bütün cümleler yerini bulur
Bir kullanımlık aşklardan
uzak tutar seni.

6.99

Gece yarısına az kala 

uzun bir bekleyişin ardından

anca gelebildi köy otobüsü

bir hamleyle binemedi otobüse

az sonra arkama oturacak yaşlı adam.

bembeyaz saçları, Nisan ayı olmasına rağmen soğuktan al al olmuş

burnu ve yanakları, yaşlı ayaklarının  zar zor taşıdığı bedeniyle

tam bir 'dede'ydi o.

Belki ölmüş karısının yadigarı idi ona elindeki sepet,

sepetin içinde yerleştirmişti dikkatlice çuvalı, çuvalın içine bakmadan anlamıştım 

içinde ıhlamur olduğunu. 

Tıkış pıkış doldu 

geç saate rağmen otobüs.

Kulaklıklarımı  takmadım...

Ayakta duran yolculardan biri, gençten bir kızdı bu kendi parasını yeni yeni kazanan,

- Amca ben tanıyorum seni, ıhlamurun var mı yine? diye sordu.

- Evet var, diye karşılık verdi titrek sesiyle dede. Ardından bir paket hışırtısı geldi.

- Ne kadar? diye sordu kız.

- 2lira...diye cevapladı.

arkama bakmadım...

Kızın şaffaf poşete konulmuş ıhlamuru çantasına koyarkenki anına tanık oldum sadece.

Köye vardık. Benim ineceğim duraktan 4 durak önce indi dede.

Kazanamadığı paraları evine götürmek üzere,

ağır aksak adımlarıyla

yoktan varoluyordu.

Ertesi gün ve ondan sonraki gün o dedenin olası tüm yaşadıklarını düşündüm.

Utandım şımarıklığımdan, 

şımarıklığımızdan

Ya nike güzel değil, New Balance'lar daha iyi ama onlar rahat ama çok kaba.

Starbucks mı Illy mi?

Yaaaaaa Kanyon'dan çok sıkıldım Arnavutköye mi gitsek?

Zara'ya çok güzel yazlık ceketler gelmiş ama ben galiba Bershka'dan alacağım. Pull and Bear'ın yeni sezonu çok iyi.

Bu ekmek çavdarlı falan normal ekmek gibi değil.

Pinkberry yiyoooorum kalorisi daha az  diyet için baya iyi.

Öğle yemeği çok kötü, hadi dışarda yiyelim.

 

Bugün bir markettte gördüm , 

adamın sattığı ıhlamurun yarı paketi

6.99 TL idi ve 

onunkiler gibi kokmuyordu.

de ğiş mez

Anahtarlar
azalır
anahtarlar
çoğalır
anahtarlıklar
alınır
anahtarlıklar
atılır.
Ev
değişir
ev arkadaşı
değişir
şarkılar
değişir
nefesler
değişir

anılar

de
ğiş
mez.

GEÇ OLDU

Neyse,
geç oldu...
haydi gel,
uyuyacağız,
Yazma vakti geldi.

PUS

Yeni tütmüş soba,

soğuğun kokusuyla 

kokusunu ciğerlerime dolduruyor

ama köy hala uyuyor.

Öyle bir sabah ki horozlar bile ötmüyor.

BOŞLUKLARI DOLDURMAYALIM

"Boşlukları dolduralım" diye bir ses gelir otobüste en önlerden,

Toprağa yazdığımız yakınlarımızın boşluğunu hayata yeni yazılanlar alır,

Eski arkadaşlarımızın yerini yenileri,

eski anılarımızın giderek silikleşen yanı hemen yenileri ile birleşiverir.

Hayat, boşlukları sevmez.

insanoğluna dolu dolu yaşamayı öğretir,

tıkış pıkış,

itiş kakış,

kendi boşluk doldurma oyununa dahil eder herkesi.

Varsın doldurmayalım gidenlerin yerini,

belki de boşluklarımızdır bizi var eden.

Dolu dolu yaşamayalım;

salonun ortasına tek bir koltuk koyalım,

a4 defter sayfasında tek bir cümle yazılı olsun,

sayfayı çevirelim,

gardrobumuz tıka basa dolu olmasın,

giyebildiklerimiz kadar giyemediklerimiz de karakterimizi yansıtsın.

yazılarımız, söylemek isteyip de söyleyemediklerimizle boş olsun,

Giderek silikleşen yüzlerin yerine yenileri gelmesin.

Kaybettiklerimizin yerine yenileri doğmasın.

Boşluklarla yaşamak bizi korkutmasın

Kimilerinin kendini keybettiği bu boşlukta

biz kendimizi yeniden bulalım.

BOŞLUKLARI DOLDURMAYALIM.

Masallarla yaşayanlar için,
illüstrasyonları ve hikayesi oldukça güzel,
aklı sürekli gökyüzünde olan bir kızın sımsıcak hikayesi.

Bu blogda paylaştığım ilk şarkı,
bir başkasına ait ama içinde bulutları olan yumuşacık bir şarkı.

BENDEN BİR ŞİİR OLMAZ.

Yazmak insanın mastürbasyonudur derler

ve sen de bunu oldukça sert yapmışsın

ruhundan atmak istercesine beni.

VE SEN;

Uğruna şiirler yazdığın

Yuvarlak kalçaların içinde

Daha bir dolacaksın kibirle

Kendini kandırdığın

Yalancı bir kinle
Tüm arzuladığın kadınların
hayallerine karşılık, 

YAŞAYACAKSIN!

VERESİYE

Az önce,
ortalama bir mutlulukla
bana bahşedilmiş bir hayatı
veresiye geçiştirdim.

SIĞINAK BENİM

Masanın altına sığınmak istiyorum
Sığamıyorum ki,
acılarla
mutluluklarla büyüyüp
kocaman bir kadın olmuşum farkında olmadan.

Ben ne zaman bu kadar büyüdüm?

Anladım çocukken sığınabildiğin masanın altına artık sığamamakmış
büyümek.

Kendinden başka bi yere sığınamamakmış.
Üzerine örttüğün battaniyeden ayaklarının taşmasıymış,
Tuvalet sırası bekleyen insanların, sen içerdeyken, kapıya sabırsız
sabırsız vurmasıymış,
gittiğin bütün yolların bitmesiymiş,
sevdiğin tüm insanların sırasıyla ölümünü izlemekmiş.

Büyümek buymuş.

Sığamamak
sığınamamakmış!

Bulutlar da insanlar gibi değişken
ama çok aldanmamalı onlara.
Sonbaharın bulutları
nasıl saklamak için güneşi
kaplıyorsa göğü
en koyu giysisiyle
biz de saklıyoruz
kendi içimizdeki güneşi
bir acıya karşı
sevdiğimize,
sevdiklerimize.

ARAF

Ağzımda,

saatler önce yediğim

soğanının bıraktığı bol susamalı

garip tat

uyandırdı beni.

Üzerime örtülmüş iki kat battaniyenin altında giderek eziliyorum.

Belirsiz bir ateş bu anlamsız yükün altında,

bedenime yayılan.

Susuyorum

Zaman geçiyor

ben yine,

Susuyorum,

tüm acımı içime.

İçime  doğru susuyorum

hıçkırıklarımı.

Uyanamıyorum, uyuyamıyorum da

Bir garip araf

Rüyalarım,

Bin parçalı bir puzzle
her sabah son parçasını bulup

tamamlayamadan

uyandığım.

HAYDARPAŞA YAZGISI:

Sonbaharda daha bir başka olurdu tren ile yolculuk
durgun soğuk mavi denizin yanından geçerdi tren
tıngır mıngır. 
Karanlık tünellerin sonundaki ufak ışık huzmeleri 
umut verirdi insana...

Farklı insanların hayatlarına dahil olurdum iki saatliğine, 
kalabalığın uğultusunda unuturdum her şeyi,
seyredalardım kocaman camın arkasındaki manzarayı. 
Yazın sıcağında kocamış tülleri uçuşurdu saçıma, 
güneş yüzüme vururdu 
ve ben hiç kaçmazdım güneşten.
o trenin beni nereye götrümesini istersem; 
oraya götürürdü beni. 

Üniversite'de ilk yıllarımın anlamıydı gidişlerim. 
Her türlü duyguyu sığdırırdım bir gidişe.


Ama her şey geçer değil mi sizce?
Unutulur bütün anılar yıkılınca, yakılınca binalar.
Siz nereden bileceksiniz ki bunları yaşamadan;
Ben de herkes gibiyim,

sadece 



kabullenmek istemiyorum sevdiğim bir şeyi yitirmeyi.  


 

Söylenmemiş çok söz var gibi, Bir an söyleyecek oluyorum
Sonra ani bir kararla vazgeçiyorum
havada asılı kalan eksik cümlelerimi bir nefesle içime çekiyorum gerisin geriye.

Susuyorum,
susturuyorum kendimi.

Bulutlar okşuyor saçlarımı
başımın üzerinden geçerken
hissedemiyorum şevkatli ellerini
çabucak geçiyor ruhumdan.

Kafam ağır
kaldırıp bakamıyorum
göğe.

BEYAZ PEÇETELER

Buruşmuş pembe yatak çarşafında

Bulut kümeleri gibi yerini almış

Defalarca kere en şiddetli yağmur olan

gözyaşlarıma maruz kalmış

ıslak beyaz peçetelerin

gözeneklerinin

benim tarafından

işgal ediliyor olmasını düşünüyorum.

Acının somut bir sonucunun

bir paçavra gibi kenara atılması

çok üzücü geldiğinden midir nedir bana

toplamadım hiçbirini.

Bu tatlı bulutların

Beyaz karlı dağlara dönüşümüne

Tanıklık etmekten korkuyorum.

Bir insanın  kendisiyle baş başa kalması ne kadar zor.

HAVLU

Kabul ediş ve derin bir iç çekişin karamsar nefes kokusunu

geçirir diye ummuştum

dişimi fırçalamak.

Ağladıkça akıtırım belki 

gördüğüm yüzleri,

anıların giderek silikleşmesini.

Ne acı bunun da pek mümkün olmaması.

Oysa ki ,

Isterdim

bir şeylere tepki gösterebilmeyi

nedenli yere saçmalayabilmeyi

hala diyebilmeyi.

Küvetin içindeki sıcak  suda

çabalamayı bırakmış

Japon balığı gibiyim

kendi fanusumu

düşünüyorum.

muhtemelen bir kaç ay daha yaşayacak

ama sonu benim gibi ölümle

sonuçlanacak fanustaki diğer balıkları.

Üzülmüyorum.

Su soğudu

üşüyorum

havlun bende kalmış

Sarıldım.

vernelin kokusu kokunu bastırmış

tıpkı ilk günkü gibi

sensiz,

havluya.

Ölür gibiyim ama

yaşıyorum hala.

KARANLIK RENKLER

Bütün gün yalancı bir güneşte
kaldıktan sonra
akşamüstüne doğru
vücudu saran ince titremeli
sonbahar havası gibi hislerim.

Yalayıp,
burnuma doğru kokusunu
almak için ittirdiğimde
dudaklarımı,
içime doldurduğum
önceki öpüşlerinin kokusu.

Kadehe bastırılmış
dudak izinden
tanınabilen
büyük bir iç acısı.

Bakışlarım bulutlara dayalıyken
düşündüm durdum hep bunları.

Sonra onlar gittiler
giyinerek karanlık renklerini
flaşların ardı ardına patladığı
o gürültülü cümbüşe
sonbaharın bulutları.

Düşüncelerimin üzerine
basa basa.