VERESİYE

Az önce,
ortalama bir mutlulukla
bana bahşedilmiş bir hayatı
veresiye geçiştirdim.

SIĞINAK BENİM

Masanın altına sığınmak istiyorum
Sığamıyorum ki,
acılarla
mutluluklarla büyüyüp
kocaman bir kadın olmuşum farkında olmadan.

Ben ne zaman bu kadar büyüdüm?

Anladım çocukken sığınabildiğin masanın altına artık sığamamakmış
büyümek.

Kendinden başka bi yere sığınamamakmış.
Üzerine örttüğün battaniyeden ayaklarının taşmasıymış,
Tuvalet sırası bekleyen insanların, sen içerdeyken, kapıya sabırsız
sabırsız vurmasıymış,
gittiğin bütün yolların bitmesiymiş,
sevdiğin tüm insanların sırasıyla ölümünü izlemekmiş.

Büyümek buymuş.

Sığamamak
sığınamamakmış!

Bulutlar da insanlar gibi değişken
ama çok aldanmamalı onlara.
Sonbaharın bulutları
nasıl saklamak için güneşi
kaplıyorsa göğü
en koyu giysisiyle
biz de saklıyoruz
kendi içimizdeki güneşi
bir acıya karşı
sevdiğimize,
sevdiklerimize.