HAVLU

Kabul ediş ve derin bir iç çekişin karamsar nefes kokusunu

geçirir diye ummuştum

dişimi fırçalamak.

Ağladıkça akıtırım belki 

gördüğüm yüzleri,

anıların giderek silikleşmesini.

Ne acı bunun da pek mümkün olmaması.

Oysa ki ,

Isterdim

bir şeylere tepki gösterebilmeyi

nedenli yere saçmalayabilmeyi

hala diyebilmeyi.

Küvetin içindeki sıcak  suda

çabalamayı bırakmış

Japon balığı gibiyim

kendi fanusumu

düşünüyorum.

muhtemelen bir kaç ay daha yaşayacak

ama sonu benim gibi ölümle

sonuçlanacak fanustaki diğer balıkları.

Üzülmüyorum.

Su soğudu

üşüyorum

havlun bende kalmış

Sarıldım.

vernelin kokusu kokunu bastırmış

tıpkı ilk günkü gibi

sensiz,

havluya.

Ölür gibiyim ama

yaşıyorum hala.